سلامت گیل/ به نقل از گیل خبر؛ هر سرزمینی با سرمایه‌های انسانی‌اش زنده می‌ماند؛ از بزرگانی که سال‌ها در عرصه‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی چراغی افروخته‌اند، تا جوانانی که امروز با استعداد و پشتکار خود مسیر فردا را می‌سازند. گیلان نیز مملو از این چهره‌هاست؛ مفاخر ارزشمندی که هنوز در میان ما هستند اما کمتر آن‌گونه که شایسته است شناخته شده‌اند، و جوانان نخبه‌ای که به‌جای مهاجرت، ماندن را برگزیده‌اند و می‌توانند مفاخر آینده این دیار باشند.

گیل‌خبر در راستای پاسداشت این گنجینه‌های انسانی—مفاخر زنده امروز و آینده‌سازان جوان گیلانی—بخش تازه‌ای را راه‌اندازی کرده است. هدف ما شناسایی و شناساندن چهره‌هایی است که با دانش، تلاش و اثرگذاری خود، سهمی در اعتلای نام گیلان و ایران دارند؛ چه آنان که سال‌هاست می‌درخشند، و چه آنان که تازه در مسیر افتخارآفرینی گام گذاشته‌اند. در این بخش، با روایت زندگی، دستاوردها و نقش‌آفرینی‌های این افراد، پلی خواهیم ساخت میان مردم و سرمایه‌های کم‌نظیر دیارمان.

محمدحسین میربلوک در سوم آذر ۱۳۶۴ پا به جهان گذاشت؛ کودکی آرام و فروتن که خیلی زود نشان داد ذهنی بیدار دارد. قبل از مدرسه انگلیسی یاد می‌گرفت و کتاب‌هایی که ورق می‌زد، دنیایش را همیشه چند قدم جلوتر از هم‌سن‌وسالانش می‌برد. دوران ابتدایی را در مدرسه «معرفت نو» رشت پشت سر گذاشت و سپس با قبولی در مدارس استعدادهای درخشان، گام به محیطی گذاشت که استعداد و تلاشش را پرورش می‌داد. او در این دوران، مدال برنز المپیاد زیست‌شناسی را کسب کرد؛ موفقیتی که نخستین جلوه از آینده‌ای پرفروغ بود.

در مسیر تحصیلی‌اش، معلمان بسیاری نقشی تعیین‌کننده داشتند؛ از خانم روزخوش، معلم کلاس پنجم، تا خانم اردشیری و آقایان فلاح و رضایی ماسوله. در کنار این همراهی معلمان، خانواده او نیز نقشی مهم در شکل‌گیری این مسیر داشتند؛ پدرش، دکتر فردین میربلوک ــ یکی از پزشکان شناخته‌شده قلب و عروق رشت ــ همراه با مادر، تلاش کردند فضای امن و آرامی بسازند تا محمدحسین بتواند بدون دغدغه، استعداد و علاقه‌اش را دنبال کند. نتیجه این سال‌ها، در کنکور سراسری سال ۱۳۸۳ نمایان شد؛ جایی که او رتبه سوم رشته تجربی را به دست آورد. در حالی که بسیاری از تک‌رقمی‌ها ترجیح می‌دادند برای ساختن آینده‌ای دیگر، از کشور مهاجرت کنند، محمدحسین میربلوک مسیر متفاوتی را انتخاب کرد؛ انتخابی مبتنی بر ماندن، ساختن و خدمت.

او پس از ورود به دانشگاه علوم پزشکی تهران، مسیر پزشکی‌اش را تا بالاترین سطوح ادامه داد؛ ابتدا دوره پزشکی عمومی را گذراند، سپس وارد رشته جراحی مغز و اعصاب شد و مدرک تخصص و فوق‌تخصص خود را در همین زمینه کسب کرد. بعدها نیز برای تکمیل مهارت‌های حرفه‌ای‌اش، دوره فلوشیپ نورووسکولار اینترونشن را در دانشگاه علوم پزشکی مشهد پشت سر گذاشت. عضویت در استعدادهای درخشان دانشگاه، بنیاد ملی نخبگان و سپس پیوستن به هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران، بخشی از مسیر حرفه‌ای اوست؛ مسیری که با تلاش، نظم و پشتکار، پله‌پله شکل گرفته است.

در سال‌هایی که پیشنهادهای متعدد از دانشگاه‌ها و مراکز معتبر خارجی—از جمله دعوت رسمی از دانشگاه هاروارد—می‌توانست راه او را به بیرون از کشور باز کند، او تصمیم گرفت بماند؛ نه به‌دلیل نبود فرصت، بلکه از سر تعلق. خود او بارها گفته است که روحیاتش فقط با این خاک و این مردم سازگار است. همین نگاه باعث شده سال‌ها در ایران، در حوزه تخصصی خود، به‌طور خستگی‌ناپذیر به مردم خدمت کند.

بیرون از اتاق عمل و کلاس درس، محمدحسین علاقه‌مند به فناوری‌های روز و حوزه IT است و حتی برخی از تحقیقاتش را در پیوند میان این فناوری‌ها و تخصص پزشکی انجام داده است؛ رویکردی که تصویر او را از یک پزشک صرف فراتر می‌برد و او را به پژوهشگری چندبعدی بدل می‌کند.

محمدحسین میربلوک نمونه‌ای روشن از نسلی است که می‌توانست برود، اما ماند؛ نسلی که ماندنش نه از سر محدودیت، بلکه از سر ایمان به سرزمین، مردم و مسئولیتی است که در دل خود احساس می‌کند. او از آن چهره‌هایی است که اگر این مسیر را همچنان استوار ادامه دهد، می‌تواند به یکی از مفاخر ماندگار گیلان و ایران بدل شود.