اختصاصی سلامت گیل/ به مناسبت روز جهانی رودخانه‌ها، نگاهی دوباره به زرجوب و گوهر رود، دو رگ حیاتی شهر رشت، ضروری به نظر می‌رسد. روزگاری این رودخانه‌ها با آب‌های زلال و مناظر دلنشین خود، نه تنها چشم‌انداز زیبایی برای شهر فراهم می‌کردند، بلکه میزبان لحظات خوش مردم بودند.

اما امروز، این دو رودخانه چیزی جز یادگاری تلخ از یک آرزوی تحقق‌نیافته نیستند. بوی نامطبوع و رنگ تیرهٔ آب‌ها، عبور از کنارشان را به تجربه‌ای ناخوشایند تبدیل کرده و مردم ناچارند با شتاب از کنارشان بگذرند، بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کنند.

زرجوب و گوهررود می‌توانستند ونیز ایران باشند؛ محلی برای شادی شهروندان، مکانی برای گردشگران و نمادی از هویت فرهنگی و طبیعی رشت.

 اما امروز، آنها تنها، فراموش‌شده و بیمار مانده‌اند. بیمار نه فقط به خاطر آلودگی آب، بلکه به دلیل بی‌توجهی، برنامه‌ریزی ضعیف و نبود سیاست‌های پایدار شهری که رودخانه‌ها را نه به چشم یک منبع حیاتی بلکه به عنوان مسیر دفع فاضلاب می‌نگرد.

آلودگی رودخانه‌های زرجوب و گوهر تنها چشم‌انداز شهر را زشت نکرده، بلکه سلامت مردم رشت را نیز تهدید می‌کند. افزایش آمار سرطان‌ها در گیلان، نمادی تلخ از همین آلودگی‌های محیط‌زیستی و آب است که سال‌هاست گریبان مردم این استان را گرفته و ضرورت رسیدگی فوری به وضعیت رودخانه‌ها و منابع آب را بیش از پیش روشن می‌کند.