سلامت گیل/ به نقل از تسنیم؛ در سال‌های اخیر، هم‌زمان با افزایش چشمگیر بیماری‌های زمینه‌ای و مزمن در جامعه، میزان توجه و اعتماد مردم به طب سنتی بیش از هر زمان دیگری رو به رشد گذاشته است. افزایش سبک زندگی‌های پرتنش، تغذیه ناسالم، کم‌تحرکی و شیوع بیماری‌هایی همچون دیابت، فشار خون، چاقی و اختلالات گوارشی، موجب شده است بسیاری از مردم کنار طب رایج به‌دنبال روش‌های مکمل و طبیعی برای ارتقای سلامت خود باشند.

استقبال 83درصد مردم از خدمات طب سنتی

آن‌طور که اخیراً مدیر دفتر طب ایرانی وزارت بهداشت اعلام کرده است، نگرش نسبت به طب سنتی و مکمل در طیف نگرش مثبت است و 83.8 درصد از افراد از طب سنتی استفاده می‌کنند، همین اقبال گسترده، طب سنتی را از یک حوزه محدود و کم‌مخاطب به یکی از موضوعات مهم سلامت عمومی تبدیل کرده است؛ حوزه‌ای که اگر در بستری علمی و دانشگاهی تقویت شود، می‌تواند نقش مؤثری در ارتقای نظام سلامت کشور ایفا کند.

وجود تنها 500 پزشک فارغ‌التحصیل طب سنتی برای کل جمعیت کشور

با این حال، علی‌رغم این استقبال گسترده مردمی، ظرفیت تخصصی و علمی طب سنتی هنوز با نیاز جامعه فاصله زیادی دارد، تاکنون تنها 516 نفر در رشته طب سنتی، 79 نفر در داروسازی سنتی و 115 نفر در رشته تاریخ پزشکی فارغ‌التحصیل شده‌اند، از میان این افراد، تنها 110 نفر به‌عنوان اعضای هیئت علمی در حوزه طب سنتی و 35 نفر در بخش داروسازی طب سنتی مشغول فعالیت آموزشی و پژوهشی هستند؛ آماری که به‌خوبی نشان می‌دهد زیرساخت علمی این حوزه در مقایسه با تقاضای بالای جامعه هنوز بسیار محدود است.

کمبود متخصص طب سنتی، زمینه ساز فعالیت سوداگران

در زمان حاضر تنها کسانی صلاحیت ارائه خدمات طب سنتی را دارند که دارای مدرک دکترای تخصصی طب سنتی باشند و اخذ این مدرک تنها برای پزشکان عمومی میسر است و در شرایطی که ورود پزشکان به برخی رشته‌های تخصصی کاهش یافته است، در رشته طب سنتی نیز با کمبود متخصص نسبت به جمعیت کشور مواجهیم. این کمبود متخصص و دانش‌آموخته، علاوه بر ایجاد فاصله میان نیاز مردم و خدمات معتبر، زمینه را برای رشد سوداگران و افرادی که با عنوان «طب سنتی» ادعاهای غیرعلمی و گاه خطرناک مطرح می‌کنند، فراهم کرده است. تبلیغات بی‌پایه درباره درمان‌های قطعی، استفاده از پکیج‌های گیاهی «معجزه‌آسا» و ارائه توصیه‌های غیرتخصصی، نتیجه نبود نظارت علمی کافی و کمبود نیروهای متخصص واقعی در این حوزه است.

گسترش علمی طب سنتی و افزایش تربیت متخصصان نه‌تنها می‌تواند روند درمان بیماران را بهبود بخشد و خدمات طب سنتی معتبر را برای مردم قابل‌دسترس‌تر کند، بلکه به کاهش ادعاهای بی‌اساس و جلوگیری از سودجویی‌های خطرناک نیز کمک خواهد کرد. هرچه دانشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و انجمن‌های علمی طب سنتی تقویت شوند، امکان توسعه روش‌های مبتنی بر شواهد، تدوین استانداردهای درمانی و کنترل ادعاهای غیرعلمی بیشتر می‌شود، در چنین فضایی، طب سنتی می‌تواند جایگاه واقعی خود را به‌عنوان یک مکمل علمیِ طب رایج پیدا کند و نه‌تنها در مسیر درمان بیماران، بلکه در پیشگیری و ارتقای سلامت جامعه نقش مؤثرتری ایفا کند،

در عین حال یکی از اقدامات خوبی که در سالیان گذشته انجام شده، پوشش بیمه‌ای خدمات طب سنتی توسط بیمه‌های پایه است که زمینه را برای برخورداری بیشتر مردم از خدمات ارزنده طب ایرانی فراهم کرده است.