سلامت گیل/ به نقل از  گیل خبر؛ هر سرزمینی با سرمایه‌های انسانی‌اش زنده می‌ماند؛ از بزرگانی که سال‌ها در عرصه‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی چراغی افروخته‌اند، تا جوانانی که امروز با استعداد و پشتکار خود مسیر فردا را می‌سازند. گیلان نیز مملو از این چهره‌هاست؛ مفاخر ارزشمندی که هنوز در میان ما هستند اما کمتر آن‌گونه که شایسته است شناخته شده‌اند، و جوانان نخبه‌ای که به‌جای مهاجرت، ماندن را برگزیده‌اند و می‌توانند مفاخر آینده این دیار باشند.

 دکتر آرمان زینالی؛ داستان نخبه‌ای که به ریشه‌هایش وفادار ماند

آرمان زینالی، متولد دوم آذر ۱۳۷۹ در تالش، از همان سال‌های کودکی آرام و کم‌هیاهو بود؛ کودکی که شاید بیش از آن‌که دیده شود، فکر می‌کرد. نشانه‌های تیزهوشی‌اش نه در رقابت و فشار، بلکه در سادگی روزمره بروز می‌کرد؛ جایی که مسائل ریاضی را بی‌دردسر حل می‌کرد و کنجکاوی‌اش، بی‌آنکه به اضطراب آمیخته شود، مسیر خود را پیدا می‌کرد.

دوران ابتدایی را در دبستان فردوسی تالش گذراند و پس از آن، وارد دبیرستان تیزهوشان میرزا کوچک‌خان هشتپر شد. خانواده‌اش هیچ‌گاه او را زیر بار فشارهای معمول موفقیت تحصیلی نبردند؛ نه کلاس خصوصی، نه معلم اضافه، نه رقابت تحمیلی. در این میان، پدرش هیبت‌الله زینالی، از پزشکان داروساز برجسته، نقش همراهی آرام و حمایتی داشت؛ محیطی شکل گرفت که در آن استرس جایی نداشت و تمرکز، به‌طور طبیعی ایجاد می‌شد. حاصل این مسیر، رتبه ۹ کنکور سراسری تجربی در سال ۱۳۹۷ بود؛ رتبه‌ای که بدون هیاهو، اما با عمق به‌دست آمد.

با چنین جایگاهی، مسیرهای بسیاری پیش روی آرمان قرار داشت؛ از دانشگاه‌های خارجی تا پیشنهادهایی که برای بسیاری وسوسه‌برانگیز است. اما برخلاف موج رایج، او هرگز مهاجرت را به‌عنوان هدف دنبال نکرد. وابستگی عاطفی به خانواده و سرزمین، و میل به ساختن آینده در جایی که ریشه‌هایش در آن شکل گرفته، تصمیم او را روشن کرده بود: ماندن.

آرمان اکنون در آستانه پایان دوره پزشکی عمومی در دانشگاه علوم پزشکی تهران است و خود را برای ورود به دوره تخصص آماده می‌کند؛ مسیری که به احتمال زیاد به چشم‌پزشکی خواهد انجامید. رؤیای حرفه‌ای او، نه صرفاً عنوان و جایگاه، بلکه تداوم یک مسیر علمی در داخل کشور و بازگشت به گیلان پس از تخصص است؛ بازگشتی که برای او، بخشی از تعهد شخصی‌اش معنا می‌شود.

در کنار علم، زندگی آرمان تنها به درس خلاصه نشده است. موسیقی از کودکی بخشی جدایی‌ناپذیر از وجود او بوده؛ استعدادی که به گفته پدرش، از همان نخستین روز کلاس گیتار، خود را به شکلی شگفت‌انگیز نشان داد؛ جایی که در همان روز اول، توانست قطعه‌ای کامل بنوازد. شاید همین ترکیب آرامش، هنر و علم است که از آرمان زینالی، چهره‌ای متفاوت ساخته؛ چراغی روشن که بی‌ادعا، مسیر خود را پیدا کرده و ترجیح داده در همین خاک، روشن بماند.