سلامت گیل/ به نقل از گیل خبر؛ هر سرزمینی با سرمایه‌های انسانی‌اش زنده می‌ماند؛ از بزرگانی که سال‌ها در عرصه‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی چراغی افروخته‌اند، تا جوانانی که امروز با استعداد و پشتکار خود مسیر فردا را می‌سازند. گیلان نیز مملو از این چهره‌هاست؛ مفاخر ارزشمندی که هنوز در میان ما هستند اما کمتر آن‌گونه که شایسته است شناخته شده‌اند، و جوانان نخبه‌ای که به‌جای مهاجرت، ماندن را برگزیده‌اند و می‌توانند مفاخر آینده این دیار باشند.

دکتر سعید خواهشی حسن کیاده؛ نفر اول کنکور ۸۳ که ماندن را انتخاب کرد

در یازدهم شهریور ۱۳۶۵، در رشت، شهری که علم و باران در هم تنیده‌اند، سعید خواهشی حسن‌کیاده متولد شد؛ در خانواده‌ای که پزشکی تنها یک شغل نبود، بلکه بخشی از زیست روزمره‌اش به شمار می‌رفت. پدرش، حمید خواهشی، از پزشکان باسابقه رشت است و همین هم‌نشینی زودهنگام با طب، مسیر آینده را از همان سال‌های نوجوانی برای او روشن کرد. دوران راهنمایی را در مدرسه استعدادهای درخشان «میرزا کوچک‌خان» گذراند و از همان سال‌ها، علاقه‌اش به پزشکی شکل گرفت؛ علاقه‌ای آرام اما مداوم.

سال ۱۳۸۳، نقطه عطفی در زندگی او رقم خورد. سعید به همراه برادر دوقلویش، فرید، در کنکور سراسری شرکت کرد؛ دو برادر، دو مسیر متفاوت، اما هر دو در قله. سعید رتبه یک کنکور تجربی را به دست آورد و فرید، رتبه چهار کنکور ریاضی‌–فیزیک را. در روزگاری که بسیاری از رتبه‌های تک‌رقمی، مسیر آینده را بیرون از مرزها جست‌وجو می‌کردند، سعید انتخاب دیگری داشت؛ انتخابی آگاهانه برای ماندن، ساختن و پیش رفتن در وطن.

او دوره پزشکی عمومی و سپس تخصص چشم‌پزشکی را در دانشگاه علوم پزشکی تهران گذراند و هر دو مقطع را به عنوان فارغ‌التحصیل ممتاز به پایان رساند. از همان سال‌ها، فرصت‌های مهاجرت پیش رویش بود؛ پیشنهادهایی که می‌توانست مسیر زندگی‌اش را به‌کلی تغییر دهد. اما او ماندن را برگزید؛ نه از سر اجبار، بلکه از سر باور. باوری به این‌که می‌شود در همین خاک، رشد کرد و اثر گذاشت.

برای گذراندن طرح تخصص، راهی آبادان شد؛ گوشه‌ای دیگر از خاک ایرانِ عزیزمان. آن اقامت موقت، به ماندگاری بدل شد. از سال ۱۳۹۵، دکتر خواهشی مطب خود را در آبادان دایر کرد و امروز، سال‌هاست که در همان شهر به طبابت مشغول است؛ پزشکی که مسیر حرفه‌ای‌اش را نه بر اساس جغرافیای رفاه، که بر پایه نیاز انتخاب کرده است.

ورای پزشکی، او انسانی است با علایق ساده و صمیمی؛ علاقه‌مند به فیلم و بازی‌های کامپیوتری، و وفادار به همان رگه‌های نوجوانی که روزی در کلاس‌های استعدادهای درخشان شکل گرفت. دکتر سعید خواهشی حسن‌کیاده، نمونه‌ای روشن از نخبگانی است که می‌توانستند بروند، اما ماندند؛ بی‌هیاهو، بی‌ادعا، و با انتخابی که معنا را بر سرعت ترجیح داد. چراغی از گیلان که گرچه دور از زادگاه می‌تابد، اما ریشه‌هایش هنوز در همان خاک است.