پروفسور انوش برزیگر؛ طبیبی از جنس ایمان و انسانیت
سلامت گیل/ به نقل از گیل خبر؛ هر سرزمین با مفاخر و نامآورانش شناخته میشود؛ کسانی که در عرصههای گوناگون علم، فرهنگ، هنر و اجتماع، چراغی افروختهاند و مسیر آینده را روشنتر کردهاند. گیلان نیز سرشار از چنین چهرههایی است؛ بزرگانی که ریشه در خاک این دیار دارند و نامشان در تاریخ ماندگار خواهد شد، اما بسیاری از آنان در میان مردم کمتر شناخته شدهاند.
پروفسور انوش برزیگر؛ طبیبی از جنس ایمان و انسانیت
سال ۱۳۲۶، در کسماء صومعهسرا، جایی میان سبزی شالیزارها و باران بیپایان گیلان، کودکی چشم به جهان گشود که سالها بعد، روشنایی سلامت را به زندگی هزاران نفر بخشید. نامش انوش برزیگر؛ فرزندی از خاکی ساده، که با پشتکار و ایمان، یکی از نامدارترین چهرههای پزشکی گیلان شد.
تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند، و در نوجوانی، جادههای خاکی کسماء او را به رشت و سپس به پایتخت کشاند. عطش دانستن، او را به دانشکده پزشکی دانشگاه ملی سابق ــ امروز شهید بهشتی ــ رساند؛ جایی که در سالهای پرشور جوانی، پزشکی عمومی خواند، سپس در رشته داخلی و در ادامه در فوق تخصص بیماریهای قلب و عروق، بالید. از همان روزهای نخست، نگاهش به طبابت فراتر از درمان بود؛ او طب را رسالت میدانست، نه حرفه.
با بازگشت به گیلان، در سال ۱۳۶۵ به هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی گیلان پیوست. سالها در کلاسها و بیمارستانها، دانش خود را بیدریغ بخشید و شاگردانی پرورش داد که هر یک، امروز در جایجای ایران، خدمتگزار سلامتاند. از استادیاری آغاز کرد، تا جایگاه استادی بالا رفت و در نهایت تبدیل شد به اولین استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی گیلان.اما برای او، عنوانها و مقامها تنها نشانهای هستند از یک راه طولانی در خدمت به مردم.
کارنامه مدیریتی او، سرشار از گامهای ماندگار است:
در دوران معاونت آموزشی دانشگاه علوم پزشکی گیلان، با همت و درایت، موفق شد با همراهی زندهیاد مرحوم رنجبر، نماینده وقت صومعهسرا، بیش از ۲۰۰ هکتار زمین برای ساخت مجتمع دانشگاهی لاکان به دست آورد؛ دستاوردی که مسیر توسعه علمی گیلان را برای دههها روشن ساخت. در همان دوران، با تصمیمی تاریخی، بیمارستان دکتر حشمت را از یک مرکز جنرال به بیمارستان تخصصی قلب بدل کرد تا گیلان در درمان بیماریهای قلبی به خودکفایی برسد.
او بعدها به مسیولیتهایی چون ریاست دانشگاه علوم پزشکی گیلان، ریاست شورای هماهنگی نظام پزشکی استان و نایبرییسی شورای عالی نظام پزشکی کشور رسید؛ اما در ورای همه اینها، آنچه نامش را در دل مردم حک کرده، حضور بیمنت او کنار بیماران است؛ چه در مطب گلسار، چه در بخشهای بیمارستان حشمت.
پروفسور برزیگر، پزشکی را تنها در نسخه و دارو خلاصه نمیکند. نگاه انسانیاش به بیمار، اعتماد و آرامشیست که بسیاری سالها به یاد دارند. برای او، کارگر و کارمند، دانشجو و استاد، بیمار و همراه، همه یکساناند؛ انسانهایی که باید در آغوش سلامت و کرامت زیست کنند.
سالها تلاش، عناوین فراوانی برایش به همراه آورد: از چهره علمی و مدیریتی تا طبیبی مردمی. اما بزرگترین نشان افتخار او، لبخند بیمارانیست که با دستان او دوباره نفس کشیدند و قلبشان به تپش ادامه داد.
پروفسور انوش برزیگر، تنها یک پزشک نیست؛ او چراغی است که در دل تاریکیها روشن مانده است. از خاک بارانی صومعهسرا برخاست، در قلبها خانه کرد، و نشان داد که علم، وقتی با ایمان و انسانیت درآمیزد، نه فقط جانها را نجات میدهد، بلکه امید را در دل یک ملت زنده میکند.